Privatizacija i tranzicija vođene su na netransparentan i stihijski način. Sporne privatizacije, tajni ugovori, rasprodaja državnih monopola, sticanje ogromnog bogatstva u fondovima čiji su vlasnici pojedinci bliski krugovima vlasti, špekulativno finansijsko tržište koje služi za bogaćenje insajdera, slabe institucije, izgradnja tajkunskog neoliberalnog ekonomskog modela, uz siromašenje najvećeg broja građana, bogaćenje porodičnog i poslovnog okruženja vrha vlasti, kriminalizacija društva, neefikasno sudstvo i političko arbitriranje službi bezbjednosti, njihovo učešće u kršenjima ljudskih prava, obilježili su dosadašnji period tranzicije. Na tim osnovama izrasta i tranziciona nova klasa bivših švercera, kriminalaca, političara koji su učestvovali u ratnom huškanju, kršenjima ljudskih prava i slično, i njihovih prijatelja, ortaka, rođaka i kumova, koja po principu poslušnosti i podobnosti zauzimaju i zarobljavaju institucije. Putem brojnih kontrolisanih medija pokušavaju se nametnuti kao društveni uzor i model. Profesionalni politički i partijski kadrovi upravljaju svim javnim sferama i državnim institucijama, hijerarhijski centralizovana partijska i politička struktura održavaju se ličnom lojalnošću i servilnošću, bezuslovnom poslušnošću vrhu režima.

 

Umjesto javnog izbora najboljih kandidata putem konkursa i redovne kontrole poslovanja, netransparentna partijska kadrovska politika imenovanja van javnosti konkursa, postavljanja i izbora na važnim mjestima rođaka, kumova i politički podobnih vrši permanentnu destrukciju ekonomskog sistema, smanjuje i urušava njegove sistemske performanse. Režim je nespreman za unutrašni dijalog, nastavlja samoobmanjivanje i obmanjivanje građana lažnim informacijama, malim, retoričkim i kozmetičkim promjenama. U cilju očuvanja apsolutne i nekontrolisane vlasti i države u službi tajkuna promoviše se jedna jedina talibanska istina. Vrh vlasti u državi javnim obilježavanjem, vrijeđanjem, satanizovanjem i permanentnim, sistemskim progonom svih drugačije mislećih građana, njihovim otpuštanjem sa posla, onemogućavanjem dobijanja zaposlenja, pritiscima privatnika putem poreskih i drugih administrativnih instrumenata, javnim etiketiranjem kao bolesne, neprijetelje, plaćenike, zagovornike mržnje i slično, kao i sudskim progonima medija i neistomišljenika koji ne promovišu takvu „istinu”, već dvije decenije putem nedemokratskih i namještenih izbora po svaku cijenu čuva vlast. 

 

Političari na vrhu režima javno se ponose svojim prijateljstvom i susretima sa kriminalcima sa međunarodnih potjernica protiv kojih se vode krivični postupci u više zemalja. Zemlja postaje sigurna kriminalna kuća, pa po obavljanju kriminalih djela u zemljama EU, Hrvatskoj ili Srbiji, kriminalci bježe u Crnu Goru, uživajući punu zaštitu lokalnih službi. Ekonomski rast se zasnivao na rasprodaji i redistribuciji društvenog bogatstva i imovine. Došlo je do privremenog ekonomskog rasta, porasta potrošnje i životnog standarda, ali i do naknadnog suočavanja sa teškim i dugoročnim posledicama pogrešne politike. Dugoročno održiv ekonomski rast mora biti zasnovan na efikasnosti i produktivnosti, a ne na redistribuciji resursa.

 

Rast crnogorske privrede u poslednjih nekoliko godina nije generisan povećanjem efikasnosti privrede, proizvodnjom, izvozom i nije posledica značajnih investicija u proširenje proizvodnih kapaciteta i povećanje njihove produktivnosti i konkuretnosti. Pogrešna alokacija sredstava od strane novih privatnih tajkunskih kompanija uglavnom u sektore nekretnina dovela je do naduvavanja balona cijena i do zarobljavanja ogromnih sredstava u neprofitabilne i nerentabilne projekte. Kako je najveći dio investicija finansiran iz kredita poslovnih banaka, a tržište nekretnina mrtvo, bez šansi za ozbiljniji oporavak u naredne dvije-tri godine, nelikvidnost se iz realnog sektora vratila u banke i došlo je do zaustavljanja kreditnih aktivnosti. Hronična nelikvidnost, koja prerasta u finansijsku nedisciplinu i pravni haos, počinje da prerasta u neizlječivu nesolventnost i dovodi većinu preduzeća, ali i privredu u cjelini u položaj da ne može da obnovi sledeći reprodukcioni ciklus jer nema novca za nabavku sirovina, plaćanje radnika i otplatu kredita.

 

Talas nelikvidnosti širi se na privredu, stanovništvo i na budžet, smanjuje se domaća tražnja i dolazi do pada ekonomskih aktivnosti. Zemlja ulazi u ekonomsku depresiju. Plate se smanjuju, naglo raste nezaposlenost, stanovništvo je prezaduženo, budžetski deficit raste, naglo se povećava javni dug. Siromaštvo kuca na vrata polovine populacije. Privatizovani monopoli u oblasti telekomunikacija i energetike doveli su do povećanja cijena i profit permanentno odlazi iz zemlje. Inostrani vlasnici na upravljačka mjesta dovode svoje kadrove koje astronomski plaćaju, domaću radnu snagu plaćaju neadekvatno i otpuštaju. Jeftina radna snaga, energija i sirovine pretvaraju zemlju u koloniju sa stalnim umanjenjem nacionalnog dohotka i bogatstva.