Tokom razgovora koje smo prije godinu dana imali sa delegacijom ECRI-a, od strane članova delegacije je potencirano nekoliko pitanja, a prvenstveno pitanje rješavanja statusa značajne populacije građana Crne Gore koji su bez državljanstva (apatridi). Nedugo nakon toga, u aprilu 2011, PZP je izašao sa Predlogom izmjena i dopuna Zakona o crnogorskom državljanstvu u kome smo ponudili kvalitetno rješenje tog problema, ali je režimska koalicija uz podršku dijela opozicije to odbacila. 

Danas se nalazimo u neznatno izmijenjenoj situaciji, o čemu svjedoči i polemika g- đe Brite Helleland, predstavnice UNHCR-a u CG sa ministrom Numanovićem, tokom jučerašnje sjednice Odbora za ljudska prava. Gospođa Helleland je ukazala na zabrinjavajuće veliki broj, od preko 4 hiljade apatrida, koji su samo dio populacije koja nas okružuje a pri tom nema trajno riješen status u ovoj državi.

Koča Pavlović, poslanik PZP

 

Međunarodna zajednica postaje svjesna da je tačno ono što sam ja tvrdio na sastanku sa delegacijom ECRI-a prije godinu dana – da ova vlast nastoji da palijativnim rješenjima, poput onih iz Zakona o strancima i Zakonu o ličnoj karti, suštinski onemogući što veći broj građana da trajno i stabilno riješe svoj status u Crnoj Gori.

Tokom sastanka sa ECRI-em ja sam ukazivao na to da političko opredjeljenje predstavlja najčešći osnov za diskriminaciju u CG, a da je diskriminacija po nacionalnoj osnovi najvećim dijelom izvedena iz te politički motivisane diskriminacije. U nezvaničnom razgovoru upoznao sam neke od članova delegacije sa tezom koju je

baš tih dana predsjednik Skupštine iznio u intervjuu datom jednom bosanskom mediju. Radilo se o Krivokapićevoj tvrdnji da su „Srbi u Crnoj Gori politički Srbi (a u suštini su Crnogorci)“, što je bilo pravi odraz u ogledalu jedne ranije date i često pominjane izjave Mitropolita Amfilohija da su „Crnogorci u stvari politički Crnogorci (a suštinski Srbi)“.

 

Ukazao sam mojim sagovornicima na to da je Crna Gora tokom zadnjih dvadeset godina prošla kroz dvije gotovo identične istorijske faze. Ono ratno desetljeće karakteriše diskriminacija zasnovana na Amfilohijevoj definiciji našeg nacionalnog identiteta, a poratnu fazu karakteriše diskriminacija definisana pomenutom Krivokapićevom izjavom. Tokom prve faze su nacionalni Crnogorci bili diskriminisani, a tokom druge faze, koja

još uvijek traje, Srbi su postali objekat diskriminacije. Složili smo se da su Amfilohijeva i Krivokapićeva izjava suštinski identične, i da evropske reforme treba da stave tačku na ovu kontinuiranu diskriminaciju koja ima identičnu suštinu, i u kojoj, s vremena na vrijeme, hajkači i progonjeni samo zamijene mjesta. Složili smo se, konačno, da je upravo to izvor autokratije na ovim prostorima.