Miranović: Da li smo spremni još da trpimo?

Pokret za Promjene

Želim  pisati o životu marginalnih grupa misleći sada na lica sa invaliditetom u Glavnom gradu Podgorici. Tražim model kojim bih obuhvatio našu svakodnevnicu a da pri tome izbjegnem, klasiku, koju svi poznajemo a odnosi se na  sistemsku pokrivenost pomenute populacije odnosno na uslove koje sistem pruža građanima sa invaliditetom kojih prema rezultatima popisa ima 11% od ukupnog broja stanovništva. Brzo shvatam, da  model pisanja  koji tražim ne postoji. Tačnije, ne može se naći u državi endemskog ekonomskog načina životanu godinama unazad, da je prosječna plata manja od iznosa prosječne potrošačke korpe krajnje . Kada imamo činjenicu prisut je neozbiljno razmišljati o recimo slobodnom vremenu I hobiju lica sa invaliditetom.

U sistemu koji ima visak zaposlenih u državnom sektoru, a to više ni predstavnici sistema ne kriju, nepristojno je govoriti o potrebi zapošljavanja osoba sa invaliditetom. O biznis idejama osoba sa invaliditetom, I realizaciji istih u okviru privatnog sektora u postojećim ekonomskim uslovima života I rada samo sistemski eksperti mogu sebi priustiti da na pomenutu temu (ne)odgovorno govore. U državnom sistemu koji na svojim ledjima nosi I rat za mir, I hiper inflaciju, I Dafinu I Jezdu, I saradnju sa faktorom mira I stabilnosti na Balkanu, I prekid saradnje sa prevaziđenim političarem, I Pravila ćutanja,  pa evo I u današnje vrijeme teroriste koji se dobrovoljno predaju organima vlasti, krajnje je utopistički govoriti o civilizovanoj, ekonomsko društvenoj budućnosti građana sa invaliditetom. Šta raditi? Neophodno je težiti metaforicki rečeno nultoj godini. Godini za koju ćemo znati da od nje počinju naše sistemske  autentične Crnogorske promjene. Naslućujem da je početak  pomenute nulte godine veoma blizu.

Dragi prijatelji naš bioloski sat neumoljivo otkucava I sate I dane I godine naseg života. Ako mi, lično I sistemski,  ne mislimo na sebe, drugi će  to raditi veoma površno ili uopšte neće misliti o nama. Zato je egzistencijalno za nas važno da  svi zajedno, bez ostrasćenosti I nametnutih nam iracionalnih interesa, sebe podsjetimo da živimo u sistemu vrijednosti koji je stvorio  veliki inkvizitor našeg sadasnjeg stanja koje je svoju negativnu kulminaciju počelo dozivljavati 90 tih godina. Veliki inkvizitor od godina koje su pocinjale januarom do današnjeg dana je samo jedan I on uvijek ima ista tri početna slova a to su DPS. Ovaj odgovor je aksiom.

Sledeće što moramo uraditi je da sebi iskreno, odgovorimo na pitanje, da li smo spremni I dalje da trpimo naš sadašnji ekonomski standard? Da li smo spremni da I dalje tolerišemo neadaptiranost šire gradske sredine Glavnog grada za naše potrebe? Da li je dosadašnji odnos gradske vlasti prema nama jedini moguć ili može drugačije I bolje? Da li mi u našim svakodnevnim životima osjećamo napredak usled angazmana onih, kako pojedinaca tako I organizacija,  koji u ime naših potreba dobijaju novac kako od domaćih izvora za to namijenjenih tako I od inostranih donacija? U kojoj mjeri civilni sektor koji formalno zastupa naše interese, sustinski doprinosi izmjenama I popravljanju standrada u nasim zivotima?  Odgovore na pomenuta pitanja, moramo dati sto prije, za naše dobro!

Nebojša Miranović

Koordinator kancelarije za ljudska prava Pokreta za Promjene